Groot formaat analoog, iPhone Hipstamatic of Retro?

Graflex 4x5 inch camera

Graflex 4x5 inch camera

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Waarom nog analoog fotograferen? Het antwoord is steeds lastiger te geven.

Groot formaat zoals 4×5″ of 8×10″ geeft een extra scherp beeld als we het vergelijken met een digitale kleinbeeldcamera. Maar is dat nog zo? Een digitale middenformaat achterwand geeft inmiddels wel al een dusdanig groot aantal pixels dat zelfs het fotograferen in groot formaat “analoog” niet meer echt interessant is. Laatst was ik bij Perplex-foto en de eigenaar liet mij een foto van 3 meter lang bij 1,30m zien. Ik was verbaasd over de scherpte en viel helemaal achterover toen hij mij liet zien dat de foto met een kleinbeeld Nikon D3 was gemaakt met maar 12 miljoen pixels. Een resolutie van nog geen 50 pixels per inch. Zelf leverde ik vorige week bij het Sportpark Bijlmer drie foto’s van 1,20 x 0,80 M afgedrukt door All13Arts.com en die waren bij 100 pixels per inch nog heel scherp.

Wat maakt analoog dan toch nog interessant om mee te werken?
Het is nog steeds goedkoper om met 8×10″ negatieven te werken (ook al is de film en het ontwikkelen behoorlijk prijzig), dan met een digitale achterwand.
Een andere reden kan zijn dat het beeld van analoog onvoorspelbaarder kan zijn. Zeker als je met speciale film en oudere objectieven werkt.
Ik vind digitale fotografie vaak veel te veel AF. Daarmee bedoel ik dat het beeld softwarematig zo goed wordt opgeslagen en zo goed gecontroleerd kan worden met Adobe Photoshop dat het beeld te scherp en te “gelikt” is.
Ik werk zelf regelmatig met 8×10″ technische camera met een oud 19e eeuws objectief. Het objectief geeft een rare beeldveldwelving, overstraling in de lichte partijen en kleurschifting. Dat kan prachtige beelden opleveren. Kijk maar bij mijn blog P121  (http://www.remkoscheepens.nl/fotoblog/?p=121)

Maar ook Hipstamatic van de iPhone en Retro camera van de HTC telefoons geven een onvoorspelbaar beeld. Hier worden softwarematig oneffenheden toegevoegd zodat je een ouderwets, ongelijkmatig beeld krijgt. Er zijn inmiddels bekende fotografen die exposities organiseren met Hipstamatic foto’s en ook de Kunsthal Rotterdam heeft niet zo lang geleden een Hipstamatic expositie gehad.

Is dan het enige interessante van analoog nog dat je verschillende technieken kunt combineren, zodat je de onvoorspelbaarheid van het beeld naar je eigen hand kunt zetten. Zou dat dan het antwoord zijn?

Er zijn nog meer factoren.
Het tot stand komen van een foto met een technische camera op analoog formaat vraagt nog steeds veel tijd en concentratie. Daarnaast is het beeld van een analoge camera nog steeds niet direct te zien en zit er dus een extra onvoorspelbaarheid in het uiteindelijke resultaat.
Ik geloof dat het Rineke Dijkstra was die ooit in een interview zei dat het werken met een grote camera ook respect afdwingt van de geportretteerde persoon. Dat is in het beeld te zien. Het is nogal een verschil of je iemand een iPhone onder zijn neus duwt of dat je met zweetdruppels op je gezicht aan het scherpstellen bent op een donker matglas terwijl je naar een “op-zijn-kop” en spiegelbeeldige afbeelding zit te kijken. Film cassette in de camera schuiven achter het matglas, schuif eruit trekken, sluiter ontspannen en schuif er weer omgekeerd in schuiven.

Tja, heeft het dan allemaal toch te maken met de romantiek van fotograferen.
Begrijp me niet verkeerd, ik fotografeer voor 95% digitaal met mijn Nikon D3S en zou echt niet meer terug willen naar een kleinbeeld analoog spiegelreflexcamera. Maar soms is analoog gewoon veel leuker.

Fietsen in Parijs

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wordt Parijs ooit nog een belangrijkere fietsstad dan Amsterdam?
Het Witte Fietsenplan hebben ze in ieder geval al afgekeken van Amsterdam. In Parijs werkt het gek genoeg wel, de Velib. Weliswaar met een pasje met abonnement, maar je kunt op elke plek in Parijs een fiets pakken en gaan waar je wil. Vervolgens kun je de fiets op elke plek in Parijs weer neerzetten in de daarvoor bedoelde elektronische standaards. Het is alleen nog steeds een beetje gevaarlijk om in Parijs te fietsen. Auto’s gaan nog steeds voor en zijn zich vaak helemaal niet bewust van de fietsers. En regelmatig wordt het fietspad ook dwars over een voetpad aangelegd waardoor juist weer de voetgangers de risicogroep zijn. Kortom. De wil is er, maar nu nog de praktijk.

www.velib.paris.fr 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En toen kreeg ik deze link nog, Chicago wil fietsstad van Amerika worden!!

http://www.fastcoexist.com/1678954/chicagos-plans-to-become-the-next-great-american-biking-city

Nieuwe Media

Driehonderd kilometer per uur over de digitale snelweg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een symbolische foto. Met driehonderd kilometer per uur over de digitale snelweg. Het blijft altijd verbazingwekkend hoe al die data door een klein kabeltje kan en dan in zo een grote snelheid. Als je met iemand in America chat, heeft hij nog geen seconde later antwoord. Het leuke met deze foto is dat een aantal mannen op een rijtje op hun laptop zitten te werken in de TGV van Parijs naar Amsterdam, maar ze halen de snelheid van hun berichten nooit in. Overal en ergens zijn we aangesloten op het digitale net en kunnen we een blik op de wereld werpen, contacten onderhouden en foto’s versturen en van anderen bekijken. We kunnen nog net geen materie via Het Net verzenden, maar het zou mij niet verbazen als dat in de toekomst toch nog een keer mogelijk wordt. De tijdmachine van professor Barabas van Kuifje wordt misschien toch een keer werkelijkheid.

sometimes your brains are feeling like a fisheye lens

 

Vishey foto van Bijlmersportpark Amsterdam Bijlmer

Amsterdamse bomen

Amstelstation

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Laat ik het met mijn bomen eens wat dichter bij huis zoeken. In het laatste jaar heb ik vier belangrijke bomen telkens gefotografeerd op plekken in Europa waar ik graag en regelmatig kom. De boom in Parijs, Kautenbach (Duitsland), Hilversum en Ulfenhout en dan nog enkele verdwaalde bomen in Berlijn en New York.
Omdat ik deze maand precies twintig jaar in Amsterdam woon, wordt het misschien wel eens tijd mijn tijd te besteden aan de Amsterdamse bomen.
Verbaast niemand zich over de verrassende locaties waar soms enorme monumentale bomen staan? Neem de boom bij het Amstelstation, de kastanje die zijn takken wijd uitspreidt oven de fietsen heen. Als een grillig groene draak toornt hij zich boven de honderden fietsen uit die daar dagelijks om hem heen gestald worden. De massa’s fietsen zijn al een bezienswaardigheid. Regelmatig zie ik weer een toerist met verbazing naar de grote aantallen fietsen kijken en ze fotograferen. En als je dan op het einde van de middag met een laaghangende oktoberzon richting het Amstelstation loopt, dan zie je ineens het bovenstaande plaatje. Daar loop ik dan drie keer omheen om dat op de foto te zetten.
Ik denk dat ik nog wel een keertje terug moet, want helemaal blij was ik niet met de in de haast genomen foto. Maar indrukwekkend is de boom zeker.

Zo zijn er verspreid over Amsterdam diverse plekken met indrukwekkende bomen. Neem de stevige bomen van het Leidse Bosje, vlak achter het Leidse Plein. Die staan daar ook al jaren lang op een soort niemandsland tussen de tramrails en de drukke weg richting zuid. En de prachtige kastanjes op de Herenmarkt waar dagelijks leuke vaders en moeders met hun kinderen in de speeltuin komen spelen onder de bescherming van de reuzachtige bomen. Ik denk dat ik nog wel even moet verder zoeken naar interessante bomen.

Half licht/half donker 2, available light

 

 

Half licht/half donker 2, available light

Het is herfst, en daarom wordt het moment half licht/half donker eerder bereikt. De zon probeert de lucht nog schuin langs de aarde van licht te voorzien, terwijl de aarde en de gebouwen al geen licht meer krijgen. Als het dan ook nog regent, kunnen de wolken een hele mooie tekening laten zien.

Deze foto heb ik met een 8×10 inch camera genomen met een objectief uit de negentiende eeuw. Dat geeft een bijzonder effect van scherpte door het grote formaat en onscherpte door de oneffenheden van het objectief. Eigenlijk zijn alleen de torens in het midden scherp, onderaan de torens al weer onscherp. En als je de grote afbeelding (op 600% gescand is het 740 MB groot) links bekijkt, zie je alle ronde lantarens tot ovaaltjes geworden. Een nieuw technisch camera objectief zou een veel scherper beeld opleveren, maar dat is juist niet dat ik wil. Het onvoorspelbare overstraalde en op sommige plekken onscherpe beeld, geeft naar mijn idee in deze foto de charme, versterkt door de 1 minuut lange belichting. Het wordt wat sprookjesachtig.

Het sprookjesachtige wordt extra benadrukt door de vele kleuren die in de foto aanwezig zijn, maar des te meer nog door de Kodak Ektar 100 film die een behoorlijk grote kleurverzadiging heeft.

360 graden panorama fotografie

 

 

 

 

 

 

 

360 gradenfotografie, een rondje door het huis
Het blijft vreemd dat makelaars zo weinig interesse hebben in 360 gradenfoto’s. Voor een toekomstige koper is het heel interessant om 360 graden rond en 180 graden omhoog en omlaag in de kamers te kijken. Dan zie je gelijk wat voor vloer er in het huis ligt en hoe de indeling is. Een gewone foto, ook al is die met een flinke groothoek genomen, laat altijd maar een beperkt deel van een ruimte zien, terwijl een 360 graden panoramafoto de hele ruimte laat zien.
Als je de 360 foto’s op Funda zet, kun je ze door middel van een tour met elkaar verbinden. Dan loop je van ruimte naar ruimte en kun je hotspots aangeven in een ruimte. Bijvoorbeeld informatie over een nieuwe cv installatie of over speciale inbouwapparatuur in de keuken.
Een 360 graden foto is eigenlijk een reeks foto’s die ronddraaiend met een visheye objectief zijn genomen en later met een computerprogramma aan elkaar geplakt (gestitcht) worden. Na het stitchen, heb je een platte uitgevouwen foto die er heel vreemd en vertekend uit ziet. In andere software worden dan de bovenkant, onderkant en de zijkanten aan elkaar geplakt en dan heb je een foto waar je als kijker als het ware inzit en waarbij je met de muis heen en weer kunt bewegen.
Waarom 360 gradenfoto’s en geen video? Met video kun je niet zelf bepalen welke kant je uitgaat en ook niet hoe snel je door de ruimte gaat. Ook kun je op video geen hotspots aanbrengen.
Ik kan mij heel goed indenken dat veel fotografen de 360 gradenfotografie geen echte fotografie vinden. Het is zeker geen creatieve fotografie, althans niet de fotografie in de vastgoedsector. Maar het is toegepaste fotografie, waar de toekomstige bezichtiger van een woning wel heel veel informatie uit kan halen.

www.remkoscheepens.nl/opdrachten/objectfotografie/Objectfotografie_opd.html

Art is a dirty job

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Art is a dirty job

I came across these two pictures in Paris, just 500 meters from each other. They confused me.

Have you ever wondered why people take photographs? I believe there are two different reasons and therefore two types of photographers.

Reason 1: to take beautiful pictures and to show this beauty to others so that they can show others how beautiful they are. Sometimes the fact that the subject is beautiful is reason enough to take the picture

Reason 2: to take meaningful pictures. To explore a subject and project your feelings and the conclusions of your exploration in your pictures.

In both cases however the photographer want the same thing: an audience. The difference is that in case of a beautiful picture people will look at it quickly and say: “beautiful”. In case the picture is really beautiful, they will say it another time “beautiful”. In my mind I can already see that person putting his hands on his hips, move his head to one side and repeat one more time: “this is a really, really beautiful picture”. What is beautiful about it? “The colors are beautiful and the light is captured very well”. “And yes, the lines are very well chosen and the depth of the field is in just the right place”, “oh and see how that light hits the subject, just perfect ”. Mostly these are explanations of technique.

As said before photographers who like to take meaningful pictures do it for the same reason as photographers who like to take beautiful pictures, in order for people to look at them, to have an audience. However they do not want people to say, “ beautiful” or “this is a really, really beautiful picture”. No, they would like the people that look at their pictures to ask questions: “what is this?”, “what does the photographer want with this?”. Or, “strange that he took the picture like this, why?”. These photographers are of the opinion that the word beautiful is a very dirty word.

There was a period during the end of the 20th century, that you would be kicked out of the art academies when you dared to make beautiful art. These days it is allowed to make beautiful pictures in art academies, but there has to be a reason why you take that beautiful photograph.

In case you agree that beautiful is a dirty word, I can understand the first slogan: “art is a dirty job, but somebody’s got to do it”.

Collecting Trees, nummer vijf de Winter Linde

Collecting Trees, nummer vijf de Winter Linde
In het eerdere stuk over mijn project Collecting Trees schreef ik over hoe ik ertoe kwam bepaalde bomen te fotograferen. Het moet wel een boom zijn waar ik iets mee heb. En ja, wanneer heb je iets met een boom. Een vriendin van mij zei regelmatig dat ik naar Munchen moest komen omdat daar ook hele mooie bomen staan. Grappig is dat een mooie boom niet persé een criterium is om hem op te nemen in “mijn verzameling”. Ik kom op veel plekken een boom tegen die ik mooi vind, maar waar ik verder niet direct iets mee heb.
Maar nu ik eindelijk in Munchen ben en samen met die vriendin door de Englische Garten fiets, zien we aan de overkant van een grasveld een grote karakteristieke boom. Er naar toegelopen, blijken het twee bomen die dicht tegen elkaar aangegroeid zijn. Twee oude bomen met een ruwe stam en dikke wortels. Elke boom is zeker anderhalve meter in diameter en ze zijn helemaal in elkaar vergroeid. Bijzonder dat deze twee Winter Lindes het dus samen een paar honderd jaar uithouden. Hoe oud ze zijn, hebben we op internet niet kunnen achterhalen, ook al is het een “natuurdenkmal”. Er is een lijst op internet van al die “natuurdenkmals”, maar daar is niet uit te komen. Op Wickypedia heeft iemand het over twee honderd jaar oud, maar ik denk dat diegene uitgegaan is van de stichting van de Englische Garten in 1789 door keurvorst Carl Theodor, maar het kan heel goed dat deze Linde er toen al stond. Gezien de omvang van de boom, moet hij zeker vierhonderd jaar oud zijn en Lindes kunnen wel tot duizend jaar oud worden.

Als ik adembenemend rond de boom loop, komen er twee andere fietsers aan die afstappen en de boom bekijken. De vriendin van mij vraagt of zij weten hoe oud hij is. Acht honderd jaar roept de meneer. Dat is andere koek. Maar hoe komt hij aan die informatie.

Hoe dan ook, deze boom – of beter gezegd – bomen, dwingen respect af. Ze zijn van een totaal ander caliber dan de bomen in de rest van het park. De vriendin van mij zegt nog heel terecht “eigenlijk is dat niet eerlijk”. En dat is ook zo. Hoge bomen vangen veel wind, maar oude bomen ook. Als je honderden jaren oud bent, dan ben je een boom die respect verdiend, zeker als je verschijning bijzonder is.

Het blijkt dat ik af en toe een boom tegenkom waar ik iets mee krijg en dat zou met deze boom best wel eens het geval kunnen zijn.

half licht, half donker

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Half licht, half donker, available light fotografie. Elk jaar vind ik het weer fascineren het moment dat de dagen korter worden. Er is altijd een kort moment dat het contrast tussen licht en donker bijna fiftyfifty is. De zon schijnt dan nog schuin langs de aarde en verlicht de lucht, terwijl de aarde al geen licht meer krijgt. Als je dan lange sluitertijden gebruikt, dan krijg je een intens blauwe lucht. Deze opname is met ongeveer 30 seconden belicht en daardoor wordt het water een gladde spiegel en lijken de wolken als door een stofzuiger weggezogen te worden. Zelf ben ik als aanschouwer in het tafreel aanwezig, eerst kijk ik gefascineerd naar de overkant en vervolgens loop ik weer richting de camera.